Mars is slechts een stipje in de lucht.
65 miljoen kilometer ver weg.
Niets keeft daar.
Niets is daar ooit gestorven,
maar ik ga het tot leven wekken.
Veertien uur en aftellend.
Kapitein.
Veel succes, sir.
Skinny. Hé, opgewonden?
Natuurlijk, jij? - Reken maar van wel.
Uitvoering A.P.U. Start.
Zes miljard mensen op aarde
die me toejuichen, maar de meesten vragen zich af waarom ik dit doe.
Aanvang lanceringsequentie. O.S.M. Toelating tot sluiten.
O.S.M gesloten.
Waarom dit leven achterlaten om op een steriele planeet te sterven?
Ontluchting van 1 verwarmingsuitgang. - Uitgang. S.S.C.
Omdat ik weet dat ze niet lang meer steriel zal zijn.
G.L.S. Aan. - G.L.S. is aan.
Finale peiling. Houston vlucht?
Houston vlucht is klaar.
Fido? - Fido is klaar.
Gpo? - Gpo is klaar.
Stm? - Stm is klaar.
Spe? - Klaar.
Cdr? De commandant is klaar.
We zijn klaar voor lancering.
T-min tien, negen, acht...
Dit is een eenrichtingsmissie, maar ik ga er niet heen om te sterven.
Ik ga naar Mars om te leven.
Dit is kapitein William D. Stanaforth hier aan boord van het goede schip Zephyr.
We zijn klaar voor Mars.
Begrepen, kapitein.
Gravitatie draaiing is aan. - Begrepen.
Toelating gevraagd om mijn schoenen uit te gooien voor de rest van de rit.
Begrepen, kapitein, je hebt de toelating.
Lichten, aan.
Welkom in de ruimte, kapitein.
Hoor je dat?
Dat is de menigte hier buiten op het parkeerterrein in Houston.
We zijn allemaal blij.
Dat gezegd zijnde, zouden we willen beginnen met de diagnostiek te...
overlopen op enkele van de levensonderhoud systemen die we niet kunnen controleren.
Heb je dat begrepen, Stanaforth?
Ja.
We beginnen met de essentie, we doen een test van de luchtcirculatie
en de waterreactor.
Ja, geef me een minuutje, Skinny.
Hallo, jongetjes.
Hoe het leven op aarde begon is een mysterie,
maar het in stand houden is een technisch probleem.
Eén meter staal en isolatie scheiden mij van het niets.
Ik kan de trekkracht voelen van de rotatie van het schip.
Mijn voeten zijn zwaar, mijn hoofd is licht.
Deze enorme machine, zo klein in de leegte van de ruimte,
krachtig maar fragiel.
Het is zenuwslopend, maar ik hou er van.
Hallo, kapitein? Het is tijd voor je eerste wekelijkse student koppeling.
Ben je klaar voor de uplink?
Nogal druk hier.
Stanaforth, neem een pauze. P.R. is ook belangrijk.
Plus een beetje menselijke interactie zou je goed doen.
Goedemorgen kapitein Stanaforth, Ik ben Mrs. Wilson,
en ik ga de studenten q en a begeleiden...
voor de Amerikaanse jeugd in het wetenschappelijke programma.
Onze eerste vraag komt van Samantha Hopps.
Hoi, mijn vraag is, als je het tot Mars haalt,
hoe ga je dan in het barre klimaat overleven?
Als ik op Mars aankom, hebben we al een hele- boel materiaal gestuurd, brandstof, voedsel.
Maar een van de grote uitdagingen was water. Ze kunnen gewoon niet genoeg sturen.
Daarom heb ik gewerkt aan deze reactor.
Wauw, maakte jij dat? Wat doet hij?
Het is zeer vergelijkbaar met de brandstofcellen van het schip.
Net als bij een elektrische auto, is kracht het product,
en het bijproduct in drinkwater.
Alleen draait de mijne op afval.
Afval?
Ik bedacht een proces om de waterstof en de zuurstof uit de grond te halen,
en ze dan terug te verbinden, wat H2O geeft.
Niemand dacht dat het zou werken,
dus trok ik naar de Atacama Woestijn
alleen, zonder water, en slechts één manier om te overleven.
Die reactor laten werken.
Dag één, doe ik kleine aanpassingen. Mijn keel is uitgedroogd.
Dag twee, ik ben nog steeds bezig, maar zonder water word ik roekeloos.
Ik had via de radio een reddingsoperatie kunnen aanvragen,
maar ik dacht dat ik het kon redden.
Op dag drie, doe ik een volledige reset.
En op dat moment wist ik dat dit zou kunnen werken op Mars.
Met deze stap laat ik de aarde verhuizen naar een barre nieuwe planeet.
Hm.
Met deze stap, laat ik de aarde
verhuizen naar een nieuwe ongerepte planeet.
Ik verlaat de aarde voor altijd, maar ik zal niet alleen zijn.
Ik verlaat de aarde, maar neem de menselijkheid met me mee.
Ik neem jou met me mee.
De mensheid heeft zich overstegen.
De mensheid heeft nieuwe hoogtes bereikt... kom op.
Ik ben naar 'n andere planeet gekomen om 'n nieuwe start te zoeken, ’n onaangeroerde start,
een nieuwe start.
Breng me naar je leider.
Houston aan Zephyr. Het is 08u00. Tijd om te gaan werken.
Hoe is het weer in het Mars basiskamp op dit ogenblik?
Maximaal ongeveer min 10 graden met binnen drijvende ijswolken,
en nadien zal het afkoelen tot min 80 graden vanavond.
IJswolken? - Ja.
En in Houston?
Warm en vochtig. Orkaanweer, maatje.
Mijn familie, wij zouden vliegen op dagen zoals deze.
Ja, nou, dat is gek.
De meeste mensen op aarde vinden wat jij doe behoorlijk gek.
Het is een berekend risico.
Maak je je geen zorgen dat er iets mis zou kunnen gaan?
Natuurlijk ben ik bezorgd, maar ik focus me enkel op dat wat ik onder controle heb.
Zoals het weer?
Ooit.
Ja!
Stanaforth!
Gaat het?
Ik moest het uittesten. Het werkte.
Ze gaan ons de missie geven.
Wauw, ik weet niet of we klaar zijn voor de missie, Stanaforth.
Ik weet het.
In de komende vijf jaar zouden we 1.000 mensen daarboven krijgen.
Die planeet roept op ons.
Scheepscomputer civiele interviews, bewerkt.
Ik ben de tweede Mars aan het aanvragen, omdat
ik iets groot wil doen voor de mensheid.
De aarde heeft zoveel problemen.
Ongelijkheid, oorlog, natuurrampen, door mensen veroorzaakte rampen.
Ik denk niet dat het nog een goede plek is om te leven.
Er is zoveel waarvan ik hou inzake de aarde dat we op Mars niet hebben.
Oceanen en bossen, dieren, insecten, regen.
Het gaat echt moeilijk zijn om te vertrekken,
maar ik geef het allemaal op om iets totaal uniek te beleven.
Ik weet day we maar met enkelen zullen zijn, maar,
het zullen de meest fantastische mensen zijn
op aarde, of op Mars.
De meest verbazingwekkende mensen in het universum.
Kapitein Stanaforth is als een superheld.
Ik wil niet alleen zijn, maar ik denk dat het alleen zijn,
één van slechts een tiental of een paar honderd mensen op een hele planeet.
Daar hang teen soort melancholie over, die echt mooi zou kunnen zijn.
Voorraaddepot komt eraan.
laatste halte voor voedsel en brandstof voor de volgende 30 miljoen kilometer.
Kapitein?
Aarde voor Stanaforth.
Stanaforth?
Ja.
Hé, ik dacht dat we je kwijt waren.
Ik zou willen dat je dat kon.
Voorzichtig nu. We naderen het ruimtestation.
Door de initiële vertragingen bij de lancering, ga je niet
veel tijd hebben daar om voorraden in te laden.
Ah, kom op Skinny, dit zijn de laatste mensen die ik ga zien voor een lange tijd.
Hé.
Fruit uit de Zephyr.
Weet je dat ik zo iets lekkers in vier maanden niet meer heb gehad?
Je tuin lukte niet?
Nee, dood in twee weken.
In die van mij is alles goed,
maar we zien wel.
Endurance, dit is Houston. Klaar voor betaalvracht nummer twee.
Verdomme, kunnen we hier even gedag zeggen?
Oh ja, sorry. Hoi Greenstreet, hoe gaat het?
Sorry dat je nog steeds daarboven zit, maatje.
Vanwege de initiële lanceervertraging, is de nieuwe vertrektijd binnen 8 uur.
Kan ik net zo goed mijn pak aanhouden.
Waar is de kapitein?
Hoi Worsley,
Kapitein Stanaforth is hier. Kan je komen en gedag zeggen?
Hoi Worsley, hoe gaat het?
Hoi, Worsley.
Wat gebeurt er?
Je hebt planten.
Ja. Voor experimenten.
Heb je honger?
We hadden muizen.
We deden socialisatie experimenten op de muizen,
om te zien hoe de wisselwerking zou zijn in de luchtsluis.
Heb je ooit een muis gezien in gewichtloosheid?
Ze stierven allemaal.
Oh.
Jeetje, het spijt me.
We dachten dat ze misschien andere gewoontes zouden vormen,
of depressief worden of zelfs elkaar doden,
maar dat deden ze niet.
Ze gingen gewoon dood.
Nee, ik wilde niet, uh...
Nee, nee, ik speel gewoon een liedje voor mijn dochter thuis.
Het verbaast me dat missiecontrole je de tijd geeft daarvoor.
Uh, we hebben een hoop tijd.
Niets dan tijd.
Het moet hard zijn om zo lang weg te zijn van je dochter.
Breek je missie af.
Excuseer me? - Je hoorde me.
Neem al je chique machines en ga terug naar waar je vandaan kwam.
Het spijt me, waar heb je het in godsnaam over?
Ik ben je gewoon aan het kloten.
Maar serieus, ik...
Je weet dat ik naar hierboven kwam, helemaal als cowboy, gelijk jij.
Op zoek naar avontuur en van dat allemaal,
...maar ik ga terug. Ik breng deze ervaring mee terug met mij.
Ik... ik snap je niet.
Ik wil niet teruggaan. Ik heb genoeg gezien.
Hoe kan je nu genoeg gezien hebben?
Ik bedoel, bekijk dat eens. Ik krijg tranen...
elke keer dat de zon opgaat.
Ja, het is prachtig.
Je bent nu hoelang...
boven, drie weken?
Je bent het nog niet vergeten. Zodra je het vergeet...
Ik ben niet van plan om te vergeten, maar als je daar beneden bent
wordt alles gewoon verpest.
Ah, jij ongevoelige klootzak, je denkt dat je alles weet.
Je denkt dat... - Endurance,
we hebben live beeld van de lancering van kapitein Maddox voor je.
Begrepen capcom, ik ben benieuwd het te zien.
Cdoct.
T-min tien...
...negen, acht...
Herconfigureer de branders. - ...Zeven...
...zes, vijf, vier...
...drie,
twee, een. En ontsteking. - Oké, odccdr
je bereikt de frequentie. - En opstijgen.
Odc begrepen.
Vijfduizend meter op Mach 1.
Druk 60%.
L.V.L.H. Gaan.
Start rol programma.
Pitch is aan het programmeren.
Rol compleet.
Twintigduizend en mach 2.
Maximale druk.
Verminder de stuwkracht.
Dit is kapitein Emily Maddox aan boord van de Boreas.
Op weg naar Mars.
Gehoor daar van kapitein Emily Maddox
aan boord van de Boreas als ze de aardse atmosfeer verlaat,
slechts drie weken na kapitein William Stanaforth, op weg met de Zephyr.
Deze twee astronauten hebben de afgelopen 5 jaar doorgebracht
met training voor deze negen maanden durende tocht
om de eerste en tweede mens op Mars te worden
en de stichtende burgers van...
Je weet het niet, Stanaforth.
Vertrek niet daarheen met de gedachte dat het wel zo is.
Ruimtestation vertrek compleet.
Hoi, kapitein Stanaforth.
Hoe is het om terug te blikken naar de aarde
als je verder weg bent dan enig mens ooit is geweest?
Het is verbazingwekkend.
Als je dit niveau van afstand hebt,
is er een vreemde intimiteit.
Toen ik de aarde zag verdwijnen,
herinnerde ik me wel die ene nacht.
Mijn vrouw Casey,
nu ex-vrouw,
ze ontving de Melville prijs
van een of andere literaire vereniging.
Zo een zwarte das ding, en ze is...
aan het praten met die andere schrijvers,
briljante mensen en eh...
En ze waren hun hart aan het uitstorten. Het was...
...overweldigend.
Dus glipte ik weg.
Ik nam mijn jas zelfs niet mee.
Ik ga de straat op, ik heb geen idee weer ik ben,
en het is ijskoud,
maar de straten lopen vol
met mensen, het is alsof ik met een stroom word meegenomen.
Ik begon te wandelen.
Maar ik heb het helemaal niet koud.
En eh...
ik ga een hoek om,
en juist dan daar beneden aan het eind van de straat,
boven de rivier,
komt de maan op.
En ze is enorm.
Ze verlicht de straat.
Het voelt alsof ik...
Ik wil gewoon
er recht op af lopen.
Maar ik bevries.
Niemand anders lijkt het te merken.
En op dat moment,
voelde ik me...
compleet alleen.
Ik liep terug naar het diner,
en ik stond buiten en ik kon al die mensen...
zien vieren.
Ik zag Casey, ze gloeide.
En ik wist dat ik daarbinnen moest zijn bij haar.
Maar ik stond buiten en nu ben ik aan het rillen.
En ik kon gewoon niet naar binnen gaan.
Het was alsof deze, deze...
Eenzaamheid... Dit gevoel van...
volledig alleen zijn binnen in me zat.
En als ik dit inbracht...
Eh...
Ik had het gewoon niet moeten inbrengen.
Klein probleem met de reactor,
maar het is mijn job om het te verhelpen.
Ik ben blij dat ik kleine uitdagingen heb om mijn routine te verbreken.
Het schip gaat 250.000 km per uur,
maar ik kan niet zeggen dat ik vooruit ga.
De zon schijnt een keer per week door het raam,
en alles herhaalt zich.
In het begin voelde dat normaal aan.
Het schip wordt steeds smeriger.
Het is fascinerend om te zien hoeveel materie kan worden gegenereerd door humus
en mijn eigen huid.
Greenstreet en Worsley hebben de hoop opgegeven.
Ik denk dat het komt omdat hun experimenten mislukten.
Hun families wachten op hen.
Dat gevoel van teleurstelling en verlangen
kan ik de weg komen te staan van een missie zoals de mijne.
"Het onmogelijke..."
De strijd om te overleven heeft bewezen...
Eh... de strijd van deze tocht
heeft ons verder gebracht...
En...
Een stap verder...
Voor de mensheid...
Eén stap verder...
Oproep Maddox.
Ik droomde net dat ik aan het vallen was.
Ironisch, vind je niet?
Dat is geen droom.
Je bent aan het vallen.
Heb jij ook zo dromen?
Het is laat, Stanaforth.
Ja, oké.
Je hebt gelijk, het spijt me.
Hé oom Bill, gelukkige verjaardag.
Ik wens je een gelukkige verjaardag.
Goed,
Gelukkige verjaardag, Bill. Ze zegt gelukkige verjaardag.
Gelukkige verjaardag.
Hou van je. Daag.
Mucho gusto. Me llamo Patty.
Van waar ben je, Patty?
Ik ben van Mexico,
en jij? Van waar ben jij?
Soy de México? Y tú?
Soy de aarde,
Ik ben van Costa Rica.
Yo soy de Costa Rica.
Marte.
Marte...
Voy El marte.
Soy de marte.
Oproep Maddox.
Ik denk dat we er hier alleen voor staan.
Houston,
ik heb blijkbaar het signaal verloren.
Houston?
Skinny, heb ik een signaal?
Wat, verdomd?
Houston, hoor je me? Dit is kapitein Stanaforth aan boord van de Zephyr.
Ik lijk het signaal te hebben verloren.
Houston, dit is kapitein Stanaforth aan boord van de Zephyr.
Hoor je me? Ik lijk het signaal te hebben verloren.
Hallo?
Hallo, hallo!
Verdomme! Is er iemand?
Skinny, kom op.
Kan iemand me horen?
Stanaforth, wat gebeurt er?
Skinny, waar zat je verdomme?
Is alles oké? Wat gebeurde er?
Ik heb, eh, ik probeerde net Maddox te bereiken,
en dan jou, en...
Niemand gaf antwoord.
Kijk, we willen dat je voor even op radiostilte gaat
terwijl wij de situatie met Maddox afhandelen.
Goed. Wacht, wacht.
Wat scheelt er met Maddox? Hou je vast.
Skinny?
Roep Maddox op.
Oproep voor Maddox.
Maddox, dit is Stanaforth. Hoor je me?
Waar zit je achteraan?
ook altijd leuk om iets van jou te horen, kapitein.
Ik was het missen van je bijna kwijt.
Ik ben uit koers.
Wat?
Maddox, wanneer heb je voor het laatst onderhoud gedaan op je gyro's?
Oh, nee, nee. Jij probeert altijd mij de fout te geven van de rotzooi.
Waarom heeft je software het probleem niet vastgesteld?
Ik probeer helemaal niet om je de schuld te geven.
We hebben hier beneden de diagnose doorlopen
en we denken dat een storing van je gyroscoop het probleem veroorzaakt.
Houston, ik kan de gyroscopen herstellen.
Stapje terug, kapitein.
Houston lost het probleem op.
En de hele tijd raakt ze verder en verder uit koers.
Laat ons het gewoon oplossen, oké?
Skinny, ik ken dit schip van kop tot teen,
beter dan eender wie.
Luister naar mij, Maddox,
je hebt ergens een fout,
ik wellicht ook.
Skinny, hij heeft gelijk. Werk jij aan je software, wij proberen dit.
Ga in de uitrustingspost, 0-8-2.
Schakel je gyro's uit.
0-8-2, begrepen.
Geen condens op de sensoren?
Ik zie er geen.
Veeg ze alleszins af en herstart.
Jullie allebei, luister naar me.
We kunnen dat van hier beneden in orde krijgen.
Is hij gestart?
Nee, maar ik zie dat mijn doorgang een scheur heeft.
De mijne ziet er goed uit.
Dat moet je probleem zijn.
Dus wat is het volgende?
Oké, hier is wat we gaan doen.
Ga naar je kooimonitor.
Trek de E103-kabel uit.
Begrepen.
Haal een aansluitstuk uit de aftakdoos op het middendek.
Begrepen.
Je kan niet zomaar beginnen kabels uit de muur te trekken
zonder toelating te vragen aan Techniek.
De techniekers zullen blij zijn dat er nu echte mensen hier zijn.
Ik ben hun rotzooi aan het opruimen.
Stop, goed!
Schroef nu de vier-pins erin.
Klik het aan.
Het werkte.
Fantastisch.
Lieve hemel.
Ik krijg nu ook goede metingen door van hier beneden.
Bedankt, kapitein. Hopelijk eindigen we op dezelfde plek.
Ik heb bijna elke hoge berg op aarde beklommen.
Ik deed aan diepzeeduiken, ik deed parapente.
Niets kan ook maar ooit raken aan naar Mars gaan.
Als ingenieur, ben ik enthousiast voor de technische uitdaging van de missie.
Ik weet dat met lieden op de hele wereld die de mensheid naar Mars duwen,
we dingen gaan ontdekken waar we nu zelfs niet van kunnen dromen.
Grote wetenschap zal van deze missie komen...
Maar zelfs nog grotere inspiratie zal komen
van het simpele gebaar om er te geraken.
...deze ontdekking is inmiddels bevestigd met nieuwe gegevens,
en lijkt correct te zijn.
De kosmische uitdijing die Hubble ontdekte,
is nu gemoduleerd door een versnellingsterm.
De expansie gaat steeds sneller,
en in dat scenario eindigt het heelal in een crescendo catastrofe
waar ruimte-tijd op de grootste schaal uiteen wordt gescheurd,
en dan op een zeer korte tijd, misschien minuten of uren,
wordt materie zelf uit elkaar gescheurd.
De atomen van het universum, allemaal...
Gras.
"Vers gemaaid gras."
De ruimte lekt het schip binnen.
Eh, Houston?
Je gaat het nog niet onmiddellijk kunnen zien, maar ik heb
een zonnevlam die erdoor komt.
De deeltjes passeren door mijn ogen.
Tweederde ongeveer, dat is...
Ik heb het verknald.
Ik heb de batterij kortgesloten,
wat de watertoevoer verontreinigde.
Misschien kan Skinny helpen.
Ik vertrouw hem,
maar de situatie is nog niet wanhopig.
Ik heb al eerder overleefd op 600 milliliter water per dag,
maar niet zo lang.
Het is mijn schuld dat het water verontreinigd is, dat wel.
En ik ga degene zijn die het zal repareren.
Ik moet liegen over de reactor,
want als Skinny er achter komt, zullen ze de missie afbreken.
Verdomde condensatie.
Er is niets om naar te kijken,
maar nu kan ik niet eens meer naar buiten zien.
Hé, vriend,
Ik sprak je al enkele dagen niet. Hoe gaat het met je?
Het gaat goed met me.
Kijk, al het werk dat je doet aan de reactor maakt de mensen wat bezorgd.
Is alles in orde?
Ja.
Ik wil dat dat ding nog werkt als ik in een paar jaar ginder aankom.
Je weet wel, als er daarboven wat mis gaat, moeten we je naar huis brengen.
Naar huis? Nee.
Kijk, Skinny, de essentiële systemen zijn prima.
Ik doe gewoon wat routine onderhoud.
Ja, maar ik krijg de volle laag van de kerels in Operations,
En die zouden het zeker liever hebben als je het gewoon liet zijn.
Oké?
Ah!
Kan je niet slapen?
Slaap is op het schip als een spook.
Sorry, wat? - Laat maar.
Waarom neem je geen slaappil?
Ik hou niet van hoe die dingen mij doen voelen.
Nou, ik ben blij dat je nog wakker bent.
Ik heb slecht nieuws over Maddox.
Oh, echt?
De herstelling die je deed op haar gyroscoop heeft het niet gehouden.
Ik vrees dat we haar moeten laten terugkeren.
Gaat het daar, kapitein?
Kijk, je moet me verzekeren
dat we alles bijeen kunnen houden daarboven.
Oh, kom op, wat betekent dat, hè? Wat betekent... ik...
Wat betekent dat überhaupt?
Het betekent helder en gefocust blijven,
zodat we niet meer problemen krijgen.
Stanaforth, ik wacht tot je me vertelt dat je oké zal zijn.
Nou, dat is een stom ding om op te wachten.
Ik weet nog dat ik op je wachtte om uit die woestijn te komen, weet je nog?
Toen je uiteindelijk op dat rendez-vous punt aankwam.
Je zag er uit als slangenhuid.
Weet je nog wat je tegen me zei? Herinner je je nog wat je zei?
Wat?
Je zei, "Skinny, ik perste water uit een steen."
Nou, dat is de halve waarheid.
Moeten we haar missie echt afbreken?
Ja, we hebben alles geprobeerd.
Ze moet naar huis komen, kapitein.
Ik ben hier,
en elk ander ding is daarbuiten.
Condensatie.
Het is hierbinnen zo droog als een woestijn,
maar het is een gesloten systeem.
Het schip,
de planten,
ze moeten hun water opgeven voor mij.
Het spijt me.
Kom op.
Het is allemaal verbonden.
Ik moet gewoon systemen repliceren die werken in de natuur.
De hoop is ginds.
Maak de bodem superheet, comprimeer hem.
Onttrek de waterstof en de zuurstof, en breng ze terug samen.
Dit is hoe het heelal water maakte.
Zo is het leven op aarde gevormd.
En ik probeer het proces na te maken.
Ik ga misschien genoeg water hebben om de tocht te overleven.
Maar als ik de reactor niet aan de praat krijg,
wat is dan het punt?
Dan sterf ik gewoon alleen op Mars.
Kom op.
Ah! Shit!
Godverdomme.
Werk met me mee, jij stom stuk klote prul!
Shit, het spijt me.
Het spijt me, het spijt me. Het spijt me, ik meende het niet. Het spijt me.
Jezus, kapitein, wat gebeurt er.
Jij ziet er onderkomen uit, het schip is een puinhoop.
Mensen maken zich zorgen om jou.
Iedereen vraagt me wat er met je aan de hand is,
en ik weet niet wat ik hun moet zeggen.
Eh?
Stanaforth, kom op je moet met me praten.
Skinny, ik heb het verknald.
Ik, eh...
Ik sloot aan op de... Ja, mijn...
Mijn stroom is... Mijn watervoorraad is om zeep.
Ik vergiftigde de voorraad.
Wat?
Hoe is dat mogelijk?
Wat is er gebeurd?
Ik dacht dat ik het wist...
Wat het zou zijn, maar ik heb gewoon... ik weet het niet, ik...
Oké, kijk. Protocol zegt dat je meteen naar aarde terugkeert.
De missie afbreken, je naar huis brengen.
Hopelijk kunnen we je veilig terug brengen.
Maar wat heb je al geprobeerd?
Is er iets wat we kunnen doen om het opnieuw te laten werken?
We hebben ten minste een dag of twee voordat we je kunnen omkeren en..
Ik ken dit schip beter dan iedereen.
Ik kreeg het niet aan het werk.
Het is wonderlijk dat we deze machines kunnen maken die ons in de ruimte schieten.
maar uiteindelijk zijn we gewoon deze fragiele wezentjes
die naar het universum staren, en leren.
Het belangrijkste is niet de technologie,
maar de mensheid.
De technologie stelt ons in staat om echt iets verbazends te beleven.
Op Mars wandelen om de zonsondergang, te zien van op een andere planeet.
Dat soort rauwe emotionele ervaring
is wat echt belangrijk is in deze tocht.
Einde transmissie.
Ik dacht dat ik alles al voor elkaar had.
Ik besteedde jaren aan de planning van deze missie.
Ik ontwierp een machine, zodat we op een andere planeet konden leven.
Ik liet dat ding in de woestijn werken maar...
maar dat was niet de reden dat ik...
Dat was niet het moment.
Ik dronk het land.
Maar net op het moment dat ik het aan het werk kreeg,
het ogenblik dat ik een slok wilde nemen...
werd mijn voet, mijn been gevoelloos. Bang.
Ik stortte in.
Ik probeerde een slok te nemen, ik kon het niet...
Ik kon de fles niet pakken. Mijn hand was net...
Lucht.
Ik dacht dat ik verdampte.
Ik ging op het zand liggen,
Ik rolde me op.
En deze barrière
tussen mij en alles
loste gewoon op.
En ik kon sterven,
omdat het leven enorm is.
En ik hield van het gevoel van het sterven,
en vervolgens was het voorbij.
Het gevoel was voorbij.
Ik kon mijn handen voelen,
mijn voeten. Ik stond recht, en liep naar het rendez-vous punt.
En daar nam ik toen de beslissing.
Om op een eenrichtingsmissie naar Mars te gaan.
Goede morgen, Stanaforth.
Tijd om je ruimtepak aan te trekken.
Houston zal het roer overnemen voor het omkeren,
maar we hebben je nodig in de cockpit in het geval van een noodsituatie.
Er is brandstof gestuurd naar het ruimtestation.
daarmee kan je de rest van het traject naar huis mee afleggen en...
De missie is mislukt,
maar ik kan niet terugkeren.
Het kan me niet schelen dat de machines niet werken,
dat er niemand anders komt.
Ik weet wat er op aarde voor me wacht,
maar niet daar ginds.
Wat doe je? Wat is er aan de hand?
Heb je gewoon de controle overgenomen?
Stanaforth, je zal natuurlijk uit koers raken. Versta je me
Je gaat uit koers eindigen.
Luister je?
Ik probeer je te helpen. Verdomme, Stan- aforth, stop! Dit is 'n bevel, kapitein.
Stanaforth!
Ik hoop dat ooit iemand, op een dag, dit dagboek zal lezen.
Ik weet niet of ik op koers zit.
Mijn schip zegt het me niet.
Als ik mij misrekende, zal ik Mars met een miljoen mijl missen,
en voor eeuwig de ruimte in drijven.
Ik blijf mijn routine uitvoeren,
maar ik heb de hoop in de missie verloren.
Auw!
Auw, auw, auw.
Auw!
Zoveel mensen wilden deel uitmaken van deze tocht,
en stuurden me berichten onderweg.
Ik laat je in de steek.
Maddox vertrouwde me,
en toen faalde ik.
Ik hoop dat je op een dag een andere missie krijgt.
Om door te gaan met wat we begonnen zijn.
En Skinny...
Ik kan je daar bijna horen,
met je pogingen om me te bereiken.
Nu dat ik het niet ga halen,
moet je je voelen zoals ik.
Gebroken.
Leeg.
Ik van mijn kant, zit gevangen in mijn eigen machine.
Omlaag gedrukt door de zwaartekracht.
De laatste drupjes water uitwringend,
afstervend.
Wat maakt het uit of ik nog een volgende dag leef,
een volgende week, opdrogend in deze kleine doos?
Dit is alles wat ik nog overheb om te geven.
Ik wil er even buiten zijn.
Ik wil door de ruimte worden opengereten, overweldigd.
Waarom het luik niet openen en naar buiten stappen?
Stanaf...
Ik probeer om...
Als jij...
Stana... Skinny, ben je daar...?
Houston, probeerd om te bereiken...
Als je nog leeft... laat ons weten...
Kan je horen...
Als je... signaal...
Doorkrijgt van...
Stanaforth, ben je...
Magnetische storm...
Je bent dicht bij een...
Storm veilig... Je zal er zijn...
Sluit...
We wroeten voor je...
Skinny...
Hele wereld...
Ik ben het.
Stanaforth, antwoord.
Ja, ik ben hier. Ik ben...
Skinny... dus...
Je bent zo dichtbij.
Dit is het.
Onze lichamen zijn meer ruimte dan materie.
Er is een ondoorgrondelijke afstand tussen elk atoom,
elk deeltje.
Wat houdt ons vast?
Waarom vallen we niet uit elkaar?
Dit is de reden waarom ik naar hier kwam.
Om alles op te geven.
Voor één moment van pure verwondering.
Ik weet niet of iemand me kan horen, maar hier gaan we.
Houston, Zephyr gaat voor de landing.
Zephyr losgekoppeld.
Drie minuten.
Twee minuten, brandstof lampje is aan.
Eén minuut.
Daar is de plek!
Dertig meter, twee naar beneden.
Tien meter, drie naar voren.
Vijf meter.
Geland.
Houston, dit is kapitein William D. Stanaforth op het Mars oppervlak.
Niets heeft hier ooit geleefd.
Niets is hier ooit gestorven.
Misschien leef ik wel voor altijd.